توانمندسازی کودکان استثنایی

توانمندسازی کودکان استثنایی

بررسی تأثیر آموزش خودنظارتی توجه بر افزایش میزان توجه و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان دارای مشکلات یادگیری با روش تک آزمودنی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران،
2 استاد گروه روانشناسی و آموز کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 استادیار گروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
چکیده
هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش خودنظارتی توجه بر افزایش میزان توجه و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان دارای مشکلات یادگیری (ریاضی) است. روش پژوهش، از نوع تک­آزمودنی (چند خط پایه) همراه با مداخله و پیگیری بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش‌آموزان پسر پایه چهارم ابتدایی با مشکلات ریاضی مدرسه عادی ابتدایی از منطقه 20 تهران که به صورت نمونه‌گیری هدفمند تعداد 4 دانش­آموز پسر با توجه به معیارهای ورود به پژوهش، انتخاب شدند. ابزار این پژوهش شاخص­های اختلال نقص‌توجه جردن (JADDI)، نسخه پنجم مقیاس هوشی استانفورد- بینه (SB-5) و آزمون معلم­ساخته برای ارزشیابی درس ریاضی آزمودنی­ها بود. این مطالعه در سه مرحله پایه، مداخله و پیگیری انجام شد. به­منظور تجزیه و تحلیل داده‌ها از تحلیل دیداری و محاسبه شاخص­های اثربخشی PND و SMD برای میانگین تفاوت‌های استاندارد استفاده گردید. مقایسه نتایج سه مرحله نشان داد که آموزش خودنظارتی توجه، میزان توجه هر چهار آزمودنی را افزایش داده است و موجب پیشرفت تحصیلی آنان شده است. با توجه به یافته­های پژوهش می‌توان نتیجه گرفت که از روش آموزش خودنظارتی توجه در راستای افزایش میزان توجه و همچنین پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان با مشکلات یادگیری به خصوص مشکلات ریاضی بهره برد.
کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله English

Investigating the effect of attention self-monitoring training on increasing the amount of attention and academic progress of students with learning difficulties using the single subject method

نویسندگان English

Nafiseh Haji Heydari 1
Bagher Ghobari Bonab 2
Fatemeh Nosrati 3
1 M.A. student in psychology and education of exceptional children, Faculty of Psychology and Educational Sciences, University of Tehran, Tehran, Iran.
2 Professor, Department of Psychology and Education of Exceptional Children, Faculty of Psychology and Educational Sciences, University of Tehran, Tehran, Iran.
3 Assistant Professor, Department of Psychology and Education of Exceptional Children, Faculty of Psychology and Educational Sciences, University of Tehran, Tehran, Iran.
چکیده English

The purpose of this research is to investigate the effectiveness of self-monitoring training on the attention and academic progress of students with special learning disorders. The research method was a single-subject type (multiple baselines) with intervention and follow-up. The statistical population of the current study includes all the fourth grade male students with math problems in the 20th district normal school, who were selected by purposive sampling of 4 boys according to the entry criteria. The tools of this research were Jordan's Attention Deficit Disorder Index (JADDI), the Stanford-Binet Intelligence Scale, 5th edition (SB-5) and teacher-made test for evaluating the subjects' math lessons. This study was conducted in three stages: basic, intervention and follow-up. In order to analyze the data, visual analysis and calculation of PND and SMD effectiveness indices were used for the average standard differences. Comparison of the results of three stages showed that self-monitoring training increased the attention and academic progress of all four subjects. Considering the effectiveness of attention self-monitoring training on the attention and academic progress of students with specific learning disorders (math disorder), it can be concluded that primary school teachers should use attention self-monitoring training to improve the attention and academic progress of elementary students with specific learning disorders.

کلیدواژه‌ها English

Learning disorder
academic achievement
attention
self-monitoring attention
Single subject
بهادری خسروشاهی، ج.، حبیبی کلیبر، ر.، مصرآبادی، ج.، و واقف، ل. (1400). اثربخشی آموزش راهبردهای خودنظارتی توجه بر عملکردهای توجه و آگاهی واج شناختی دانش‌آموزان نارساخوان. تفکر وکودک. 12(2)، 53-29.
خیراتی، ح.، غباری­بناب، ب.، و به­پژوه، ا. (1398). اثربخشی آموزش خودنظارتی توجه بر عملکرد تحصیلی و توجه در دانش­آموزان با مشکلات خواندن. مجله ناتوانی­های یادگیری. 8(4)، 54-27.
غباری­بناب، ب.، دانشوری، ع.، ذکایی، م.، و خزاعی، م. م. (1383). درمان اختلال توجه در کودکانی که مشکلات یادگیری دارند و تأثیر آن بر پیشرفت تحصیلی. فصلنامه   تازه­های رواندرمانی. 34(3)، 123-105.
سهرابی، ن.، به‌پژوه، ا.، و غباری‌بناب، ب. (1389). کفایت روان‌سنجی مقیاس شاخص‌های اختلال نقص توجه جردن. مجله‌ی روش‌ها و مدل‌های روان‌شناختی. 1(1)، 80-65.
سیف نراقی، م.، و نادری، ع. (1379 ). نارساییهای ویژه در یادگیری. تهران: انتشارات ارسباران.
کامکاری، ک. (1397). روایی تشخیصی نسخه‌ی نوین       هوش­آزمای تهران- استانفورد- بینه در دانش‌آموزان با اختلال نقص‌توجه- بیش‌فعالی. فصلنامه علمی- پژوهشی کودکان استثنایی. 18(3)، 28-15.
نصرتی، ف.، غباری­بناب، ب.، سرفرازی، م.، و فتح­آبادی، ر. (1402). تأثیر راهبرد خود‌نظارتی توجه بر توانایی انتقال جایگاه اعداد و صحت محاسبات ریاضی دانش‌آموزان با مشکلات یادگیری ریاضی. مطالعات آموزشی و آموزشگاهی. 12(2)، 65-39.

  • تاریخ دریافت 19 دی 1402
  • تاریخ بازنگری 27 دی 1402
  • تاریخ پذیرش 14 اسفند 1402