ارجمندنیا، ع.ا.، حسنوند، م.، و اصغرینکاح، م. (1397). تأثیر بازیهای شناختی بر عملکرد توجه و بازداری پاسخ در کودکان دارای اختلال ریاضی. فصلنامه علمی- پژوهشی کودکان استثنایی. 18(1)، 18-5.
اصغرینکاح، م. (۱۳۸8). کاربردهای آموزشی- ترمیمی بازیهای بومی ایران در آموزش و توانبخشی کودکان دارای نیازهای ویژه. مجله تعلیم و تربیت استثنایی. 6(90)، 11-3.
اکبری، ب.، و رحمتی، ف. (1394). اثربخشی بازی درمانی مبتنی بر روی آورد شناختی- رفتاری بر کاهش پرخاشگری کودکان پیشدبستانی مبتلا به اختلال نارسایی توجه/ فزون کنشی. فصلنامه علمی- پژوهشی سلامت روان کودک. 2(2)، 93-100.
پورمحمدرضای تجریشی، م.، عاشوری، م.، جلیلآبکنار، س.، و بهپژوه، ا. (1393). اثربخشی آموزش بازداری پاسخ بر حافظه فعال دانشآموزان با اختلال نارسایی توجه/ بیشفعالی. فصلنامه توانبخشی. 15(4)، 20-12.
تقیزادههیر، س.، آقاجانی، س.، و خوشسرور، س. (1401). اثربخشی بازی درمانی شناختی رفتاری بر بهبود توجه و برنامهریزی دانشآموزان با اختلال نارسایی توجه/ بیشفعالی. فصلنامه علمی- پژوهشی روانشناسی مدرسه و آموزشگاه. 11(4)، 29-16.
جنتیان، س.، نوری، ا.، شفتی، ع.، مولوی، ح.، و سماواتیان، ح. (1387). اثربخشی بازی درمانی مبتنی بر رویکرد شناختی- رفتاری بر شدت علایم اختلال بیشفعالی/ کمبود توجه در دانشآموزان پسر 9 تا 11 ساله مبتلا به ADHD. مجله تحقیقات علوم رفتاری. 6(2)، 118-109.
حسینپورپاکزاد، م.، و فرهادی، ه. (1402). اثربخشی بازی درمانی مبتنی بر درمان شناختی رفتاری بر اعتیاد به بازیهای رایانهای، پرخاشگری و استرس تحصیلی در کودکان 10 تا 11 سال. نشریه پرستاری کودک. 9(4)، 63-52.
خوشابی، ک.، شمسایی، م. م.، جدیدی، م.، نیکخواه، ح. ر.، بستهحسینی، ش.، و ملک خسروی، غ. (1392). مقایسه تأثیر ریتالین، نوروفیدبک، آموزش مدیریت والدین و تعامل سه روش بر علائم کلی در اختلال بیشفعالی- نقص توجه و کیفیت رابطه مادر- فرزندی. مجله پزشکی بالینی ابن سینا. 20(2)، 133-143.
دروز، ا. (2009). ترکیب بازی درمانی با رفتار درمانی شناختی. مترجم، غزال رمضانی (1402). تهران: انتشارات وانیا.
زیبایی، ا.، غلامی، ح.، زارع، م.، مهدیان، ح.، یاوری، م.، و حارث آبادی، م (1392). تأثیر آموزش آفلاین بر کنترل خشم نوجوانان در مدارس راهنمایی دخترانه مشهد. مجله دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی. ۵(۲)، 385-375.
شریفی درآمدی، پ.، فتح آبادی، ر.، بختیاروند، م.، و احمدی، ا. (1398). اثربخشی بازی درمانی با استفاده از شن بر رفتارهای چالشی و اضطراب کودکان مبتلا به اختلال اتیسم با عملکرد بالا. نشریه توانمندسازی کودکان استثنایی. 10(1)، 1-14.
شهائیان، آ.، شهیم، س.، بشاش، ل.، و یوسفی، ف. (1386). هنجاریابی، تحلیل عاملی و پایایی فرم کوتاه ویژه والدین مقیاس درجهبندی کانرز برای کودکان 6 تا 11 ساله در شهر شیراز. فصلنامه مطالعات روانشناختی. 3(3)، 120-98.
عزیزی، ا.، میردریکوند، ف. ا.، و سپهوندی، م. ع. (1399). مقایسه تأثیر توانبخشی شناختی، نوروفیدبک و بازی درمانی بر حافظه فعال در دانشآموزان ابتدایی مبتلا به اختلال یادگیری خاص. فصلنامه دانش و پژوهش در روانشناسی کاربردی. 21(1)، 41-31.
عبداللهیبقرآبادی، ق.، شریفی درآمدی، پ.، و دولت آبادی، ش. (1389). بررسی تأثیر شن درمانی بر کاهش پرخاشگری دانشآموزان پسر ناشنوا. فصلنامه علمی مطالعات روانشناختی. 6(1)، 134-111.
ﻋﻠﻴﺰاده، ح. (1384). ﺗﺒﻴﻴﻦ ﻧﻈﺮی اﺧﺘﻼل ﻧﺎرﺳﺎﻳﻲ ﺗﻮﺟﻪ/ ﺑﻴﺶﻓﻌﺎﻟﻲ: اﻟﮕﻮی ﺑﺎزداری رﻓﺘﺎری و ﻣﺎﻫﻴﺖ ﺧﻮدﻛﻨﺘﺮﻟﻲ. فصلنامه علمی- پژوهشی ﻛﻮدﻛﺎن اﺳﺘﺜﻨﺎﻳﻲ. 5(3)، 252-231.
فیض اللهی، ج.، صادقی، م.، و رضایی، ف. (1399). تأثیر بازی درمانی شناختی رفتاری و تلفیق آن با آموزش مدیریت والدین بر علائم نارسایی توجه- بیشفعالی کودکان بیشفعال 7-11 سال: یک مطالعه نیمهآزمایشی. مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان. 19(2)، 172-155.
کارشکی، ح.، و رضاییرضوان، ش. (1402). بازی درمانی شناختی رفتاری. تهران: انتشارات ارجمند.
گنجی، ک.، ذبیحی، ر.، خدابخش، ر.، و کراسکیان، آ. (1390). تأثیر بازی درمانگری کودکمحور بر کاهش نشانههای رفتاری کودکان با اختلال نارسایی توجه/ فزون کنشی. مجله روانشناسی بالینی. 3(4)، 25-15.
مالدار، ز.، و رسولی، ن. (1399). اثربخشی عروسک درمانی مبتنی بر شناختی رفتاری بر افزایش توانمندی شناختی و بهبود توجه دختران با نقص توجه بیشفعالی. نشریه رویش روانشناسی. 9(4)، 132-122.
محمداسماعیل، ا. (1401). بازی درمانی: نظریهها، روشها و کاربردهای بالینی. تهران: انتشارات دانژه.
موللی، گ.، جلیلآبکنار، س.، و عاشوری، م. (1394). بررسی اثربخشی بازی درمانی گروهی بر مهارتهای اجتماعی کودکان پیشدبستانی آسیبدیده شنوایی. مجله توانبخشی. 16(1)، 76-85.
مهرافزا، م.، نخستینگلدوست، ا.، و کیامرثی، آ. (1401). اثربخشی بازی درمانی شناختی- رفتاری بر پرخاشگری و اضطراب کودکان کمتوان ذهنی. فصلنامه خانواده درمانی کاربردی. 3(3)، 210-192.
