آقاجانی، س.، افروز، غ.، نریمانی، م.، غباری بناب، م.، و محسنپور، ز. (1394). اثر بخشی روش آموزشی کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی در ارتقای تعامل مادر - کودک در مادران دانش آموزان کم توان ذهنی. فصلنامه کودکان استثنایی. 15(1)، 84-75.
آذر نیوشان، ب.، بهپژوه، ا.، و غباری بناب، ب. (1391). اثر بازی درمانی با رویکرد شناختی-رفتاری بر مشکلات رفتاری دانش آموزان کم توان ذهنی در دوره ابتدایی. فصلنامه کودکان استثنایی. 12(2)، 16-6.
ابارشی، ز.، طهماسیان، ک.، مظاهری، م.، و پناغی، ل. (1388). تأثیر آموزش برنامه ارتقای رشد روانی- اجتماعی کودک از طریق بهبود تعامل مادر- کودک بر خود اثرمندی والدگری و رابطه مادر و کودک زیر سه سال. فصلنامه پژوهش در سلامت روانشناختی. 3(3)، 58-49.
برجیس، م.، حکیم جوادی، م.، طاهر، م.، غلامعلی لواسانی، م.، حسین خانزاده، ع. (1392). مقایسه میزان نگرانی، امید و معنای زندگی در مادران کودکان مبتلا به اوتیسم، ناشنوایی و ناتوانی یادگیری، مجله ناتوانیهای یادگیری. 1(3)، 27-6.
بهپژوه، ا. (1398). خانواده و کودکان با نیازهای ویژه (چاپ پنجم). تهران: انتشارات آوای نور.
حسینزاده، ز.، کاکاوند، ع.، و احمدی، ع. (1395). نقش واسطهای ذهنآگاهی مادر و تابآوری خانواده در رابطه بین مشکلات رفتاری کودک دارای اختلالات طیف اتیسم و بهزیستی روانشناختی مادر، روانشناسی افراد استثنایی. 6 (23)، 151-178.
خانجانی، ز.، هاشمی، ت.، پیماننیا، ب.، و آقاگلزاده، م. (1393). رابطه تعامل مادر- کودک در اضطراب جدایی و مدرسههراسی در کودکان. مجله پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ارومیه. 3(25)، 231-140.
خانجانی، ز.، پیماننیا، ب.، و هاشمی، تورج. (1395). پیشبینی کیفیت تعامل مادر و کودک با انواع اختلالات اضطرابی در کودکان دبستانی با توجه به ویژگیهای فرهنگی مادران ایرانی، فصلنامه علمی اندیشههای نوین تربیتی. 12(2)، 260-239.
دهقانی، ی. (1395). بررسی اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر سلامت روان و باورهای غیرمنطقی مادران دارای فرزند مبتلا به اتیسم. مجله دانشگاه علوم پزشکی مازندران. 26(135)، 87-98.
ریاحی، ف.، خواجهالدین، ن.، ایزدی مزیدی، س.، عشرتی، ط.، و نقدینسب، ل. (1390). تأثیر درمان حمایتی و شناختی رفتاری بر سلامت روان و باورهای غیرمنطقی مادران دارای فرزند مبتلا به اختلال اوتیسم. مجله علمی پزشکی جندی شاپور. 10(6)، 645-637.
شیشهفر، س.، کاظمی، ف.، و پزشک، ش. (1396). اثربخشی آموزش واقعیت درمانی بر شادکامی و مسئولیت پذیری مادران کودکان درخودمانده. روانشناسی افراد استثنایی. 7(27)، 53-77.
شهرستانی، م.، کرمی، ا.، دوستکام، م.، و علی محمدی، ا. (1392). اثربخشی امید درمانی بر بهبود افسردگی و ابعاد کیفیت زندگی مادران کودکان کمتوانذهنی. روانشناسی افراد استثنایی. 3(9), 93-110.
عابدیشاپور آبادی، ث.، پورمحمدرضای تجریشی، م.، محمدخانی، پ.، و فرضی، م. (1391). اثربخشی برنامه گروهی والدگری مثبت بر رابطه مادر- کودک در کودکان با اختلال بیش فعالی/ نارسایی توجه. فصلنامه رواشناسی بالینی. 4(3)، 71-63.
عاشوری، م.، افروز، غ.، ارجمندنیا، ع.، پورمحمدرضای تجریشی، م.، غباریبناب، ب. (1394). اثربخشی برنامه والدگری مثبت بر خودکارآمدی والدینی و تعامل مادر-کودک دارای کم توانی هوشی. مجله دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد. 23(5)، 500-489.
عباسی، م.، نشاطدوست، ح.، آقامحمدیان شعرباف، ح. (1389). اثربخشی درمان تعامل والد-کودک بر کاهش نشانههای اختلال اضطرابی. فصلنامه روانشناسی بالینی. 2(6)، 57-47.
قاسمزاده، س. (1393)، طراحی برنامه بهبودبخشی روابط درون خانوادگی و ارزیابی اثربخشی آن بر رضایتمندی زوجیت، مهارت های فرزندپروری والدین و نشانههای بالینی اختلال رفتاری فرزندان، رساله دکتری. دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران.
مامی، ش.، و امیریان، ک. (1394). تأثیر درمان گروهی شناختی رفتاری بر سلامت روان و باورهای غیرمنطقی مادران دارای فرزند مبتلا به اتیسم. مجله زن و مطالعات خانواده. 8(30)، 69-82.
معتمدینیا، ز. (1395). اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر سلامت روان و باورهای غیرمنطقی مادران دارای فرزند مبتلا به اتیسم، سومین کنفرانس بین المللی نوآوریهای اخیر در روانشناسی. مشاوره و علوم رفتاری، تهران، ایران.
