پژوهش حاضر به­منظور تعیین اثربخشی مشاوره گروهی با رویکرد شناختی- رفتاری بر کیفیت زندگی دختران نابینا صورت گرفت. روش پژوهش از نوع تحقیق شبه­آزمایشی با طرح پیش­آزمون- پس­آزمون با گروه کنترل بوده و جامعه‌ مورد مطالعه پژوهش، فقط دختران 13- 17 ساله‌ نابینای شهر تهران بودند. بدین منظور 24 نفر از دختران نابینا به­شیوه نمونه­گیری در دسترس (با واگذاری تصادفی) انتخاب شدند و در دو گروه 12 نفری (گروه آزمایش و گروه کنترل) قرار گرفتند. سپس آزمودنی­های گروه آزمایش به مدت 10 جلسه، در جلسات مشاوره گروهی با رویکرد شناختی- رفتاری شرکت کردند، اما گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نکردند. داده‌های به­دست آمده با استفاده از روش آماری تحلیل  کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج به­دست آمده نشان داد که کیفیت زندگی (در ابعاد بهداشت و سلامت جسمانی، سلامت روانشناختی، روابط اجتماعی و وضعیت زندگی) در آزمودنی­های گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل به­طور معناداری افزایش یافت (05/0>p ). لذا می‌توان نتیجه گرفت که مشاوره گروهی با رویکرد شناختی- رفتاری موجب بهبود کیفیت زندگی دختران نابینا (در تمامی ابعاد کیفیت زندگی) گردیده است.