انجمن علمی کودکان استثنایی ایرانتوانمندسازی کودکان استثنایی2588-34888420171222Multilevel analysis of relationship between creativity, goal orientation and class structureتحلیل چند سطحی رابطۀ خلّاقیّت، جهتگیری هدفی دانشآموزان و ساختار کلاس7157090810.22034/ceciranj.2017.70908FAالههحجازیدانشیار دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران تهران، ایرانلیلاافضلیدکتری روانشناسی تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، دانشگاه تهران، تهران، ایرانزهرانقشاستادیار دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0001-6065-7838Journal Article20181007Aim: The aim of the present study was to find a model for exploring the role of student level and class level factors on creativity. Methods: in the present quantitative research, 300 female high school students were selected using stratified random sampling. The research tools included Torrance Test of Creative Thinking (1995), The Patterns of Adaptive Learning Scales (PALS), and Achievement Goal Questionnaire (AGQ) (1998). Results: Multivariate analysis showed that at the school level, the average creativity of different classes is significantly diverse, and 48% of the variance of creativity at the student level explains 52% of the variance at the class level. Conclusion: In fact, the class variable is more important than student level and is the best predictor of student creativity.مطالعه حاضر با هدف یافتن یک مدل در زمینۀ نقش عوامل سطح دانشآموزی و سطح کلاس بر خلّاقیّت انجام شد. برای این منظور 300 دانشآموز دورۀ دوم متوسطه به روش تصادفی طبقهای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش آزمون تصویری خلّاقیّت تورنس (1995)، پرسشنامۀ ادراک از ساختار هدفی کلاس (PALS)و پرسشنامۀ اهداف پیشرفت میدگلی و همکاران (1998) بودند. یافتههای حاصل از تحلیل چند سطحی نشان میدهد که در سطح مدرسه، متوسط خلّاقیّت کلاسهای مختلف بهطور معناداری با هم تفاوت دارد. 48درصد از واریانس خلّاقیّت در سطح دانشآموز و 52درصد از واریانس در سطح کلاس تبیین میشود. در حقیقت متغیر سطح کلاس در مقایسه با سطح دانشآموز اهمیت بالاتری دارد و بهترین پیشبینیکنندۀ خلّاقیّت دانشآموزان است.https://www.ceciranj.ir/article_70908_db9b45c83f958e17d793e40065041aef.pdfانجمن علمی کودکان استثنایی ایرانتوانمندسازی کودکان استثنایی2588-34888420171222Designing, developing and validating a psycho-educational program of empowerment based on self-regulation executive functions (McCloskey model) for students with specific learning disorderطراحی، تدوین و روایییابی برنامۀ آموزشی – روانشناختی توانمندسازی مبتنی بر کارکردهای اجرایی خودتنظیمی (مدل مککلوسکی) برای دانشآموزان با اختلال یادگیری ویژه17337091110.22034/ceciranj.2017.70911FAحمیدطریفی حسینیدانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، خوزستان، ایران.منیجهشهنی ییلاقاستاد دانشگاه شهید چمران اهواز،اهواز، خوزستان، ایرانعلیرضاحاجی یخچالیاستادیار دانشگاه شهید چمران اهواز،اهواز، خوزستان، ایران.سیروسعالی پور بیرگانیدانشیار دانشگاه شهید چمران اهواز ، اهواز،خوزستان،ایرانJournal Article20181007Aim: The aim of this study was to design, develop and validate a psycho-educational program of empowerment based on self-regulation executive functions (McCloskey model) for students with special learning disorder. Methods: The research method for designing and development stages was a descriptive - analytic method with a configurative synthesis approach. For program validation, along with the use of face validity method, content validity method was used quantitatively and quantitatively with a panel of 11 experts and Content Validity Ratio (CVR) and Content Validity Index (CVI). Results: The minimum and maximum CVRs for each item or component of the program were calculated as 0/81 and 1, respectively. Also the minimum and maximum CVIs for each item or component of the program were calculated as 0/75 and 0/96, respectively. Finally, the average content validity index (S-CVI/Ave) for the entire program was calculated as 0/88. Conclusion: The psycho educational program of empowerment based on self-regulation executive functions for students with special learning disorder has appropriate face and content validity, and has a useful validity for educational, clinical and research usesهدف از پژوهش حاضر طراحی، تدوین و روایییابی برنامۀ آموزشی- روانشناختی توانمندسازی مبتنی بر کارکردهای اجرایی خودتنظیمی برای دانشآموزان با اختلال یادگیری ویژه بود. روش پژوهش برای مرحلۀ طراحی و تدوین برنامه، روش توصیفی-تحلیلی با رویکرد سنتزپژوهی ترکیبی بود. برای روایییابی برنامه ضمن استفاده از روش روایی صوری، از روش روایی محتوایی به شیوۀ کیّفی و کمّی با پانل خبرگان 11 نفری و از دو ضریب نسبی روایی محتوا (CVR) و شاخص روایی محتوا (CVI) استفاده شد. حداقل و حداکثر میزان CVR برای هر آیتم یا جزء برنامه به ترتیب 81/0 و 1 محاسبه شد. همچنین حداقل و حداکثر میزان CVI برای هر آیتم یا جزء برنامه به ترتیب 75/0 و 96/0 بهدست آمد. در نهایت متوسط شاخص روایی محتوا (S-CVI/Ave) برای کل برنامه 88/0 بهدست آمد. نتایج نشان داد برنامۀ آموزشی- روانشناختی توانمندسازی مبتنی بر کارکردهای اجرایی خودتنظیمی برای دانشآموزان با اختلال یادگیری ویژه از روایی صوری و محتوایی مناسبی بهرهمند است و روایی لازم را برای کاربردهای آموزشی، بالینی و استفادۀ پژوهشی دارد.https://www.ceciranj.ir/article_70911_2c28d223baab3f21a96ce4b643e18299.pdfانجمن علمی کودکان استثنایی ایرانتوانمندسازی کودکان استثنایی2588-34888420171222Prediction of life expectancy based on self-efficacy and affective, social and instructional compatibility among high school slow paced studentsپیشبینی امید به زندگی بر اساس خودکارآمدی و سازگاری عاطفی، اجتماعی و آموزشی در دانشآموزان آهستهگام دبیرستانی35467091610.22034/ceciranj.2017.70916FAسحرامین اشریعهکارشناس ارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، پردیس علوم تحقیقات خراسان رضوی، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایرانسنارضاییکارشناس ارشد روانشناسی شخصیت، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایرانسولمازعیسی نژاد بوشهریکارشناس ارشد روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایرانسمیراشمس سیحانیکارشناس ارشد روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانثمینهبهادری جهرمیاستادیار، گروه علوم اجتماعی، واحد بندرعباس، دانشگاه آزاد اسلامی، بندرعباس،Journal Article20181007Aim: The aim of present study was to predict slow paced students’ life expectancy based on self-efficacy and affective, social and instructional compatibility. Methods: The research is considered as correlational type. The statistical population included all high school slow paced students (aged 15-18 years old) of Tehran city that from among them a total number of 90 student were selected using convenient sampling method. All of them completed the Miller Hope Scale (1988), Self-efficacy Questionnaire of Sinha & Sing (1993) and Compatibility Questionnaire of Sherer et al. (1982). Data were analyzed by stepwise regression analysis method. Results: The findings showed that self-efficacy and general, affective, social and instructional compatibility have a significant and positive relation with life expectancy. Self-efficacy and general, affective, social and instructional compatibility predicted 45 percent of variance of life expectancy in slow paced students and self-efficacy had the most contribution in prediction of life expectancy. Conclusion: Paying attention to the variables such as self-efficacy and affective, social and instructional compatibility have crucial role in predicting life expectancy.پژوهش حاضر با هدف پیشبینی امید به زندگی دانشآموزان آهستهگام بر اساس خودکارآمدی و سازگاری عاطفی، اجتماعی و آموزشی انجام شد. این پژوهش از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل همه دانشآموزان آهستهگام دبیرستانی (15 تا 18 ساله) شهر تهران بود که از بین آنان 90 دانشآموز با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. همه آنها مقیاس امید میلر (1988)،پرسشنامه خودکارآمدی شرر، مادوکس، مرکندانت، پرتیس دون، جاکوبز و راجرز (1982) و پرسشنامه سازگاری دانشآموزان دبیرستانی سینها و سینگ (1993) را تکمیل کردند. دادهها با استفاده از روش تحلیل رگرسیون گام به گام تحلیل شدند. نتایج نشان داد که خودکارآمدی و سازگاری عمومی، عاطفی، اجتماعی و آموزشی با امید به زندگی ارتباط مثبت و معنادار دارد. خودکارآمدی و سازگاری عمومی، عاطفی، اجتماعی و آموزشی توانستند 45 درصد از واریانس امید به زندگی دانشآموزان آهستهگام را پیشبینی کنند و خودکارآمدی بیشترین نقش را در پیشبینی امید به زندگی داشت.
بنابراین، متغیرهایی مانند خودکارآمدی و سازگاری عاطفی، اجتماعی و آموزشی در پیشبینی امید به زندگی نقش حیاتی دارند.https://www.ceciranj.ir/article_70916_368b0b60811931bbd7903b72eb04da24.pdfانجمن علمی کودکان استثنایی ایرانتوانمندسازی کودکان استثنایی2588-34888420171222The prediction of externalizing behavior disorders based on attachment style and mother-child relationship in gifted studentsپیشبینی اختلالات رفتاری برونیسازی براساس سبک دلبستگی و رابطۀ مادر- فرزند در کودکان تیزهوش47587091910.22034/ceciranj.2017.70919FAسیده عاطفهمهدویدانشجوی دکترای روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایرانسوگندقاسم زادهعضو هیأت علمی و استادیار رشته روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشگاه تهران. تهران، ایرانJournal Article20181007Aim: This study investigated the prediction of externalizing behavior disorders based on attachment style and mother-child relationship in gifted students. Method: This research is a correlational descriptive-analytic study that was performed by the post-test method. The statistical population consisted of all of gifted girls and boys in primary school in Tehran during the academic year of 1396-1395 and to carry out this study, 60 people of the defined population were selected by convenient sampling method. Tools in this study were Kinship Center Attachment Questionnaire (2006), Mother-Child Relationship Questionnaire (1961) and Children Behavior Check List (2001). To analyze data and in order to predict externalizing disorders based on attachment style and mother-child relationship, multiple regressions was used. Results: Results showed that the relationship between oversimplifying, over-rejection, over-supporting of mothers and externalizing behavior disorders in gifted children was positive and significant. Also it was found that a damaged mother-child attachment style is a predictor of externalizing behavior disorders in gifted children. Conclusion: So based on changing attachment styles and making a good mother-child relationship, the externalizing behavior disorders in gifted students can be reduced.پژوهش حاضر با هدف پیشبینی اختلالات رفتاری برونیسازی براساس سبک دلبستگی و رابطۀ مادر- فرزند در کودکان تیزهوش انجام شد. این پژوهش یک تحقیق همبستگی از نوع مطالعات توصیفی- تحلیلی بود و به روش پسرویدادی اجرا شد. جامعۀ آماری شامل تمامی کودکان تیزهوش دختر و پسر دبستانی شهر تهران در سال تحصیلی 1396-1395 بود که از بین آنها، نمونهای به حجم 60 نفر بهشیوۀ در دسترس انتخاب شدند. ابزار جمعآوری اطلاعات، شامل پرسشنامۀ سبک میانی دلبستگی هالپرن و کاپنبرگ (2006) و پرسشنامۀ رابطۀ مادر- فرزند (1961) و سیاهۀ رفتاری کودکان آخنباخ (2001) بود. برای تحلیل دادهها و بهمنظور پیشبینی اختلالات رفتاری برونیسازی براساس سبک دلبستگی و رابطۀ مادر-فرزند از تحلیل رگرسیون چندگانه به صورت همزمان استفاده شد. یافتههای پژوهش حاکی این موضوع هستند که میان حمایت بیش از حد و طرد و سهلگیری بیش از حد مادر با بروز اختلالات رفتاری برونیسازی شده در فرزندان تیزهوش آنها رابطهای مثبت و معنادار مشاهده شد. همچنین مشخص شد که رابطۀ مثبت و معناداری میان وجود سبک دلبستگی آسیبدیدۀ میان مادر-فرزند با بروز اختلالات رفتاری برونیسازی شده در فرزندان وجود دارد. در نتیجه با تغییر سبک دلبستگی و افزایش تعامل مثبت میان مادر و فرزند میتوان اختلالات رفتاری برونیسازی را در کودکان تیزهوش دبستانی کاهش داد.https://www.ceciranj.ir/article_70919_c8b8ef50571c3132808c2d59290c2235.pdfانجمن علمی کودکان استثنایی ایرانتوانمندسازی کودکان استثنایی2588-34888420171222Comparison of depression and anxiety in elementary students with intellectual disability, blindness, deafness and physical mobility disabilityمقایسۀ افسردگی و اضطراب در دانشآموزان ابتدایی آهستهگام، نابینا، ناشنوا و کمتوان جسمی حرکتی59697092110.22034/ceciranj.2017.70921FAلیلیعلی اکبر زادهکارشناس ارشد روانشناسی کودکان استثنایی، گروه روانشناسی، واحد ارومیه، دانشگاه آزاد اسلامی، ارومیه، ایران.علیزینالیدانشیار، گروه روانشناسی، واحد ارومیه، دانشگاه آزاد اسلامی، ارومیه، ایرانJournal Article20181007Aim: This research aimed to compare depression and anxiety in elementary students with intellectual disability, blindness, deafness and physical mobility disability. Methods: This research was considered as a causal-comparative study. The statistical population included all elementary students with intellectual disability, blindness, deafness and physical mobility disability of Urmia province during 2016-17 academic years. From among them 26 blind, 34 deaf, 39 physical mobility disable and 40 intellectual disable students were selected using available sampling method. Mothers of all students completed the anxiety, Depression and Mode Scale (Esbensen & et al, 2003) about their children. The data was analyzed by multivariate analysis of variance and LSD post hoc test. Findings: The finding indicated the depression mean of intellectual disability and physical mobility disability groups significantly was higher than blind and deaf groups, but there was no significant difference between depression mean of intellectual disability group with physical mobility disability group and blind group with deaf group. The mean depression of physical mobility disability group significantly was higher than blind and deaf groups. Also, the anxiety mean of intellectual disability group significantly was higher than physical mobility disability and blind groups, but there was no significant difference between anxiety mean of intellectual disability and deaf groups. The anxiety mean of physical mobility disability group significantly was lower than deaf group, but there was no significant difference between anxiety mean of physical mobility disability and blind groups. In addition there was no significant difference between depression mean and anxiety of blind and deaf groups (P≤0/05). Conclusion: Regarding the results, students with intellectual disability and physical mobility disability in comparison to blind and deaf students need more psychological services especially in the field of programs that reduce symptoms of depression and anxiety. Therefore, school counselors should provide teachers with necessary knowledge about the difference between students and reduce students' symptoms of depression and anxiety through workshops at the proper time.این پژوهش با هدف مقایسۀ افسردگی و اضطراب دانشآموزان ابتدایی آهستهگام، نابینا، ناشنوا و کمتوان جسمی حرکتی انجام شد. این مطالعه از نوع مطالعات علی-مقایسهای بود. جامعۀ آماری این پژوهش همۀ دانشآموزان ابتدایی آهستهگام، نابینا، ناشنوا و کمتوان جسمی حرکتی شهرستان ارومیه در سال تحصیلی 96-1395 بودند. از میان آنها 26 نابینا، 34 ناشنوا، 39 کمتوان جسمی حرکتی و 40 آهستهگام با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. مادر همۀ دانشآموزان مقیاس اضطراب، افسردگی و خلق (ایسبنسن و همکاران، 2003) را دربارۀ فرزندان خود تکمیل کردند. دادهها با روشهای تحلیل واریانس چندمتغیری و آزمون تعقیبی LSD تحلیل شدند. یافتهها نشان داد میانگین افسردگی گروههای آهستهگام و کمتوان جسمی حرکتی بهطور معناداری بیشتر از گروههای نابینا و ناشنوا بود، اما بین میانگین افسردگی گروه آهستهگام با گروه کمتوان جسمی حرکتی و گروه نابینا با گروه ناشنوا تفاوت معناداری وجود نداشت. همچنین میانگین اضطراب گروه آهستهگام بهطور معناداری بیشتر از گروههای کمتوان جسمی حرکتی و نابینا بود، اما بین میانگین اضطراب گروههای آهستهگام و ناشنوا تفاوت معناداری وجود نداشت. میانگین اضطراب گروه کمتوان جسمی حرکتی بهطور معناداری کمتر از گروه ناشنوا بود، اما بین میانگین اضطراب گروههای کمتوان جسمی حرکتی و نابینا تفاوت معناداری وجود نداشت. علاوه بر آن بین میانگین افسردگی و اضطراب گروههای نابینا و ناشنوا تفاوت معناداری وجود نداشت (05/0≥P). با توجه به نتایج دانشآموزان آهستهگام و کمتوان جسمی حرکتی در مقایسه با دانشآموزان نابینا و ناشنوا نیاز به خدمات روانشناختی بیشتری بهویژه در زمینۀ برنامههای کاهش علائم افسردگی و اضطراب دارند. بنابراین، مشاوران مدارس به معلمان درباره تفاوت دانشآموزان آگاهیهای لازم را ارائه دهند و در فرصتهای مناسب از طریق کارگاههای آموزشی اقدام به کاهش علائم افسردگی و اضطراب دانشآموزان کنند.https://www.ceciranj.ir/article_70921_5b1c222d15ce67be56548939bc5eb062.pdfانجمن علمی کودکان استثنایی ایرانتوانمندسازی کودکان استثنایی2588-34888420171222Comparative study of depression, anxiety and stress between blind and normal individualsبررسی مقایسهای افسردگی، اضطراب و استرس در افراد نابینا و عادی71807092510.22034/ceciranj.2017.70925FAمحمدعاشوریاستادیار، گروه روانشناسی و آموزش کودکان با نیازهای خاص، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانسحرشجاعیدانشجوی کارشناسی روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانفاطمهفتاحیاندانشجوی کارشناسی روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20181007Aim: This study aimed to compare the depression, anxiety and stress between blind and normal individuals in Isfahan city. Methods: The present research was a causal-comparative study. The study population included blind students and normal students aged 19-24 years old at the University of Isfahan. Sample of this research consisted of 70 people and they were divided into two groups of 35 students. First group students were selected from blind students by convenient sampling method; while the second group participants were selected from normal students by randomly method. The tool used in the present research was Depression, Anxiety, and Stress Scale (DASS-21) by LoviBond and LoviBond (1995). The data were analyzed using multivariate analysis of variance test with 23th version of SPSS. Results: findings showed that anxiety and stress in blind students was significantly higher than the normal students (P<0.0005). But depression in blind students and normal students had not significant difference (P>0.05). Conclusion: depression, anxiety and stress are emotional reactions and multidimensional phenomenon in which visual condition has an important role. Therefore, paying attention to these reactions is essential in blind and normal students.این پژوهش با هدف مقایسۀ میزان افسردگی، اضطراب و استرسدر افراد نابینا و افراد عادی شهر اصفهان انجام شد. پژوهش حاضر، یک مطالعۀ علّی مقایسهای بود. جامعۀ آماری این پژوهش دانشجویان نابینا و دانشجویان عادی 19 - 24 سالۀ دانشگاه اصفهان بودند. آزمودنیها در این پژوهش 70 نفر بودند که به دو گروه 35 نفری تقسیم شدند. گروه اول از دانشجویان نابینا بودند که به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند؛ در حالی که گروه دوم، دانشجویان عادی بودند و به روش تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار استفاده شده در این پژوهش مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس لاویباند و لاویباند (1995) بود. اطلاعات جمعآوری شده از طریق آزمون آماری تحلیل واریانس چندمتغیری با استفاده از نسخه 23 SPSS تجزیه و تحلیل شد. یافتهها نشان داد که میزان اضطراب و استرس در دانشجویان نابینابه طور معناداری بیشتر از دانشجویان عادی بود (0005/0P<) ولی تفاوت معناداری در میزان افسردگی هر دو گروه وجود نداشت (05/0P>). بر اساس نتایج مشخص شد که افسردگی، اضطراب، استرس از واکنشهای هیجانی و پدیدههای چندبُعدی هستند که وضعیت بینایی نقش مهمی در آنها دارد. بنابراین، توجه به این واکنشها در دانشجویان نابینا و عادی ضرورت دارد.https://www.ceciranj.ir/article_70925_ca27bcda6a15d6a1646a420c36193398.pdfانجمن علمی کودکان استثنایی ایرانتوانمندسازی کودکان استثنایی2588-34888420171222Predicting marital satisfaction based on personality traits and basic psychological needs with mediating role of mental health among mothers of gifted girlsپیشبینی رضامندی زوجیت براساس ویژگیهای شخصیتی و نیازهای بنیادین روانشناختی با میانجیگری سلامتروان درمادران دختران تیزهوش*81947092710.22034/ceciranj.2017.70927FAمرجانعلی زادهدانشجوی دکترای روانشناسی وآموزش کودکان استثنایی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحدعلوم و تحقیقات، تهران،ایرانخدیجهابوالمعالیدانشیارگروهروانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامیواحدرودهن، رودهن،ایرانعلی اکبرارجمندنیادانشیارگروهروانشناسی، دانشگاه تهران، تهران،ایرانJournal Article20181007Aim: The aim of present study was predicting marital satisfaction based on personality traits and basic psychological needs with mediating role of mental health among mothers of gifted girls. Methods: The present study was a correlational descriptive study. The statistical population of this research consisted of mothers of gifted high school students attending in the first grade. In this study, 245 mothers were selected using random cluster sampling. The tools used were NEO-Personality Inventory General Health Questionnaire, Basic Need Satisfaction in General, and Afrooz Marital Satisfaction Scale (AMSS). Data were analyzed using path analysis and modeling of structural equations by AMOS software using Chi-square test, Comparative fit index (CFI), and root-mean-square error of approximation (RMSEA). Results: The results showed that among personality traits, Neuroticism had a negative impact on satisfaction of mothers and conscientiousness and extroversion showed positive effects (p <0.01). Basic psychological needs showed to have positive and significant effect on satisfaction of mothers (p<0.05). Mental health showed to have negative and significant effect on satisfaction of mothers (p<0.05).It was evident that mental health has mediated negatively the effect of Neuroticism on satisfaction. And effect of extroversion and conscientiousness on satisfaction was mediated negatively and significantly by mental health. Also, mental health has mediated positively the effect of basic psychological needs on satisfaction (p<0.05). Conclusion: Personality traits (neuroticism negatively, and conscientiousness and extroversion positively) and also basic psychological needs influence satisfaction of mothers of gifted girls by mediating role of mental health. Therefore, in this area, considering the basic needs, personality traits and basic psychological needs, we should implement a family-centered program to increase marital satisfaction.پژوهش حاضر با هدف پیشبینی رضامندی زوجیت بر اساس ویژگیهای شخصیتی و نیازهای بنیادین روانشناختی با میانجیگری سلامتروان در مادران دختران تیزهوش انجام شد. پژوهش یک مطالعۀ توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعۀ آماری مادران دانشآموزان تیزهوش دورۀ اول متوسطه شهر تهران بودند. دراین پژوهش 245 مادر شرکت کردند که با روش نمونهگیری تصادفی خوشهای انتخاب شده بودند. ابزارهای این پژوهش مقیاس ویژگیهای شخصیتی نئو، نیازهای بنیادین روانشناختی، سلامت عمومی و رضامندی زوجیت افروز بود. دادهها با استفاده از تحلیل مسیر و مدلیابی معادلات ساختاری بهوسیله نرمافزار AMOSبا استفاده از شاخصهای آزمون مجذور کای، شاخص برازش تطبیقی (CFI)، و ریشۀ دوم میانگین خطای تقریب (RMSEA) تحلیل شد. یافتهها نشان داد که از بین صفات شخصیتی، روانرنجورخویی به صورت منفی و وظیفهشناسی و برونگرایی به صورت مثبت بر رضامندی مادران اثر داشته است( 05/0p<). نیازهای بنیادین روانشناختی به صورت مثبت و معنادار بر رضامندی مادران اثر داشته است(05/0p<). سلامتروان به صورت منفی و معنادار بر رضامندی مادران اثر داشته است (05/0p<). سلامتروان اثر روان رنجورخویی بر رضامندی را به صورت منفی و اثر برونگرایی و وظیفهشناسی بر رضامندی را به صورت مثبت و معنادار میانجیگری کرده بود و سلامتروان اثر نیازهای بنیادین روانشناختی بر رضامندی را به صورت مثبت و معنادار میانجیگری کرده بود( 05/0p<). بر اساس نتایج مشخص شد صفات شخصیتی (روانرنجورخویی به صورت منفی و وظیفهشناسی و برونگرایی به صورت مثبت)، و نیازهای بنیادین روانشناختی با میانجیگری سلامتروان بر رضامندی مادران دختران تیزهوش اثر داشته است. بنابراین، دراین حوزه با در نظرگرفتن نیازهای بنیادین، صفات شخصیتی و سلامتروان به برنامۀ خانوادهمحور نیاز است تا رضایتمندی زوجیت افزایش یابد.https://www.ceciranj.ir/article_70927_fcc2addcf44328a5800caa215e5bd74c.pdfانجمن علمی کودکان استثنایی ایرانتوانمندسازی کودکان استثنایی2588-34888420171222The effectiveness of teaching communication skills on willingness to communicate with others and preventing shyness of slow pacedاثربخشی آموزش مهارتهای ارتباطی در اشتیاق به برقراری ارتباط با دیگران و مقابله با کمرویی نوجوانان آهستهگام951037093310.22034/ceciranj.2017.70933FAمعصومهکلانتریدانشجوی دکتری روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه ازاد اسلامی، تهران، ایرانمحمدطحانباشگاه پژوهشگران جوان و نخبگان، واحد بیرجند، دانشگاه آزاد اسلامی، بیرجند، ایران.0000-0003-2175-4584الههاهنگریکارشناس ارشد روانشناسی عمومی، مدرس دانشگاه پیام نور، کاشمر ، ایرانفخرالساداتبراتیکارشناسی ارشد روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قاینات، قاین، ایرانغلامعلیافروزاستاد ممتاز روانشناسی کودکان استثنایی، گروه روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانJournal Article20181007Aim: The purpose of this study was to study the effect of communication skills training on the desire to communicate with others and to prevent the shyness among slow paced adolescents. Method: The research method was semi-experimental with pretest-posttest design with control group. The statistical population of the study consisted of all 13-15 year-old slow paced female students in the city of Ghaenat (South Khorasan Province) in the academic year of 2013-2014. From this community, 24 slow-paced girls were selected by random sampling method and randomly assigned to two experiment and control groups (each group consisted of 12 students). Teachers or parents of both groups answered the research questionnaires (pre-test). The experiment group was trained in communication skills for 10 sessions of 45 minutes and the control group did not receive any education. At the end, both groups responded to the research questionnaires (post-test). The tool was a measure of the Samouie’s Shyness Questionnaire and Ganji’s Desire to Communicate. The collected data were analyzed using SPSS software version 22 using covariance analysis. Results: The results showed that the effect of communication skills training on the desire to communicate with others (P=0.50, F=0.000) and coping with shyness (F=153.49, P=0.000) is meaningful. That is, the difference between the experiment and control groups in terms of the effect of communication skills training on the desire to communicate and coping with shyness is meaningful. Conclusion: Communication skills training for the experiment group compared to the control group significantly improves the desire to communicate with others and deal with shyness among slow paced adolescents.پژوهش حاضر با هدف تأثیر آموزش مهارتهای ارتباطی در اشتیاق به برقراری ارتباط با دیگران و مقابله با کمرویی نوجوانان آهستهگام انجام شد. روش پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل بود.جامعۀ آماری پژوهش شامل کلیۀ دانشآموزان دختر آهسته گام 15-13 ساله شهرستان قائنات (استان خراسان جنوبی) در سال تحصیلی 92-93 بودند. از این جامعه تعداد 24 دانشآموز آهستهگام، به صورت نمونهگیری دردسترس به عنوان نمونۀ پژوهش انتخاب و به تصادف در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 12 نفر) جایگزین شدند. معلمان یا والدین هر دو گروه از آزمودنیها پرسشنامههای پژوهش پاسخ دادند (پیشآزمون). سپس گروه آزمایش به مدت 10 جلسه 45 دقیقهای تحت آموزش مهارتهای ارتباطی قرار گرفتندو گروه کنترل آموزشی دریافت نکردند.در پایان هر دو گروه مجدداً به ابزار پژوهش پاسخ دادند (پسآزمون). ابزار اندازهگیری پرسشنامۀ کمرویی سموعی و اشتیاق به برقراری ارتباط گنجی بود. اطلاعات جمعآوری شده با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس با نرم افزار Spss نسخۀ 22 تجزیه و تحلیل شد.نتایج نشان دادکه اثر آموزش مهارتهای ارتباطی در اشتیاق به برقراری ارتباط با دیگران (95/50 = F و 000/0 = p ) و مقابله با کمرویی رویی (49/153 = F و 000/0 = p) معنادار است. یعنی تفاوت دو گروه آزمایش و کنترل از نظر تأثیر آموزش مهارتهای ارتباطی در اشتیاق به برقراری ارتباط و مقابله با کمرویی معنادار است.آموزش مهارتهای ارتباطی در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل باعث بهبود معنادار در اشتیاق به برقراری ارتباط با دیگران و مقابله با کمرویی نوجوانان دختر آهستهگام میشود.<br /> کلید واژههاhttps://www.ceciranj.ir/article_70933_27ac4d1e7cf5fa923722ab20c95afa88.pdfانجمن علمی کودکان استثنایی ایرانتوانمندسازی کودکان استثنایی2588-34888420171222Effectiveness of creative problem-solving program on life satisfaction and social adjustment of gifted adolescent studentsاثربخشی آموزش حلمسألۀ خلّاقانه بر رضایت از زندگی و سازگاری اجتماعی دانشآموزان پسر تیزهوش1051197093710.22034/ceciranj.2017.70937FAکریمنیکنامدانشجوی دکتری روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی دانشگاه آزاد واحد علوم تحقیقات،تهران، ایرانباقرغباری بناباستاد روانشناسی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانسعیدحسن زادهدانشیار روانشناسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0001-9986-0120Journal Article20181007Aim: The purpose of this study was studying the effectiveness of creative problem-solving program training on life satisfaction and social adjustment of male gifted adolescent students. Method: This research was a quasi-experimental study including pre & post-test design with control group. The population of the study was 452 first-grade male high school students of exeptional talents schools of Ardabil city. The sample included 46 in first-grade male students who were selected using cluster random sampling method and they were assigned to two groups of 23. Research Tools were Raven's Matrices (1938), Tehran-Stanford-Binet's Intelligence Test (Afroz and Kamkari, 2011), Hubner's Life Satisfaction (2001) and Bell Social Adjustment Inventory (1962). Participants in the experiment group participated in a problem solving training program during 13 sessions (75 minutes per session). In order to control the effect of pre-tests, data were analyzed using multivariate analysis of covariance (MANCOVA). Results: The results showed that in subscales of genera life satisfactionl, friends satisfaction, environment satisfaction, self-satisfaction, social adjustment and emotional adjustment, the mean scores of the experiment and control groups are meaningly differet. Conclusion: According to the results, applying creative problem-solving program traning for improving social adjustment and life satisfaction of talented male adolescents was effective. Based on the results of this study, using a creative problem-solving training program to improve life satisfaction and social adjustment for gifted students is recommended.پژوهش حاضر با هدف ارزیابی اثربخشی آموزش حلمسأله خلّاقانه بر رضایت از زندگی و سازگاری اجتماعی دانشآموزان پسر تیزهوش انجام شد. این پژوهش به شیوۀ نیمه آزمایشی و با طرح پیشآزمون پسآزمون با گروه کنترل اجرا شد. جامعۀ آماری 452 نفر از دانشآموزان دبیرستانهای دورۀ اول متوسطه استعدادهای درخشان پسرانه شهر اردبیل بود. نمونۀ آماری این پژوهش 46 نفر از دانشآموزان پسر مشغول به تحصیل در دبیرستانهای دورۀ اول متوسطه استعدادهای درخشان شهر اردبیل بودند که به روش نمونهگیری تصادفی خوشهای انتخاب و در دو گروه 23 نفری جایگزین شدند. ابزارهای پژوهشی آزمون ماتریسهای پیش رونده ریون (1938) و آزمون هوش استنفورد–بینه–تهران (افروز و کامکاری،1390)، آزمون رضایت از زندگی هوبنر(2001) و آزمون سازگاری اجتماعی بل(1962) بود. شرکتکنندگان گروه آزمایش طی 13 جلسه (هر جلسه 75 دقیقه) در برنامۀ آموزش حلمسألۀ خلّاقانه شرکت کردند. به منظور کنترل اثر پیشآزمونها، دادهها با استفاده از تحلیل کواریانس چند متغیری مانکوا تحلیل شد.نتایج نشان داد که در خرده مقیاسهای رضایت عمومی از زندگی، رضایت از دوستان، رضایت از محیط، رضایت از خود، سازگاری اجتماعی و سازگاری عاطفی بین میانگین نمرات گروه آزمایش و گواه تفاوت معناداری وجود دارد. بر اساس نتایج این پژوهش استفاده از برنامۀ آموزش حلمسأله خلّاقانه به منظور بهبود رضایت از زندگی و سازگاری اجتماعی برای دانشآموزان تیزهوش توصیه میشود.https://www.ceciranj.ir/article_70937_b7a6f94709a6217323220d1587d3c728.pdfانجمن علمی کودکان استثنایی ایرانتوانمندسازی کودکان استثنایی2588-34888420171222Validation of the Movement Assessment Battery For Children - Second Edition in the age band two in Tehranاعتبارسنجی مجموعه آزمون سنجش حرکت کودکان- ویرایش دوم در ردۀ سنی دوم شهر تهران1211277094010.22034/ceciranj.2017.70940FAروح الهاکبری پوردانشجوی دکتری رفتار حرکتی-رشد حرکتی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانافخمدانشفردانشیار دانشگاه الزهرا (س)، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، تهرانمعصومهشجاعیدانشیار دانشگاه الزهرا (س)، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، تهران، ایرانJournal Article20181007Aim: The purpose of this study was to study the validity of the Movement Assessment Battery For Children - Second Edition in the age band two (7-10 years) in Tehran. Methods: Methodology of this study was descriptive and a validation study. The statistical population of the study consisted of all 7-10 year-old children in Tehran. The sample consisted of 800 normal children with normal growth, selected by multi-stage random sampling. The tool used in this study was the Movement Assessment Battery For Children - Second Edition. The content validity of this test was analyzed by content validity index (CVI) and content validity ratio (CVR) and validation of the test construct was done using confirmatory factor analysis. Results: The average content validity index of the items (0/696) and for each item (above 0/87) and the average content validity ratio of the items (0/937) and for each item (above 0/75) was excellent. The results of the confirmatory factor analysis confirm the appropriateness of the model (each index above 0/9), indicate that the validity of the test construct is acceptable. Conclusion: Based on the findings of this study, it is concluded that the Movement Assessment Battery For Children - Second Edition, is a valid tool for the diagnosis of developmental coordination disorder in children aged 7-10 years in Tehran.پژوهش حاضر با هدف بررسی و تعیین اعتبار مجموعه آزمون سنجش حرکت کودکان برای کودکان ردۀ سنی دوم (7-10 سال) شهر تهران انجام شد. روششناسی این مطالعه، توصیفی و از نوع اعتبار سنجی بود. جامعۀ آماری پژوهش کلیۀ کودکان 7 - 10 ساله شهر تهران بودند. نمونۀ این پژوهش 800 نفر از کودکان عادی با رشد طبیعی را شامل میشد که به روش نمونهگیری تصادفی چند مرحلهای انتخاب شدند. ابزار استفاده شده در این پژوهش، مجموعه آزمون سنجش حرکت کودکان- ویرایش دوم بود. اعتبار محتوایی این آزمون به وسیلۀ شاخص اعتبار محتوا (CVI) و نسبت اعتبار محتوا (CVR) و اعتبار سازۀ آزمون به صورت تحلیل عاملی تأییدی بررسی شد. میانگین شاخص اعتبار محتوایی آیتمها (967/0) و برای هر آیتم (بالای 87/0) و میانگین نسبت اعتبار محتوایی آیتمها (937/0) و برای هر آیتم (بالای 75/0) بهدست آمد که عالی بود. نتایج تحلیل عاملی تأییدی، مناسب بودن مدل را تأیید کرد (هر شاخص بالای 9/0)، این نتایج مشخص میکنند که اعتبار سازۀ آزمون مورد تأیید است. بر پایۀ یافتههای پژوهش حاضر چنین نتیجهگیری میشود که مجموعه آزمون سنجش حرکت کودکان- ویرایش دوم، ابزاری معتبر برای تشخیص اختلال هماهنگی رشدی کودکان 7 - 10 ساله شهر تهران است.https://www.ceciranj.ir/article_70940_03da11bcf3f19cb55f1bc0edb4e6ec6f.pdf