انجمن علمی کودکان استثنایی ایرانتوانمندسازی کودکان استثنایی2588-348811420201221Effectiveness of emotional intelligence training on cognitive, behavioral, emotional and motivational skills of adolescents with Attention Deficit/Hyperactivity Disorderتأثیر آموزش هوش هیجانی بر مهارتهای شناختی، رفتاری، هیجانی و انگیزشی نوجوانان با اختلال کمتوجهی/ بیشفعالی11212034810.22034/ceciranj.2020.227181.1376FAپرینازبنیسیاستادیار گروه روانشناسی و مشاوره، واحد تهران غرب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانJournal Article20200415This study was aimed to investigate the effectiveness of emotional intelligence training on the cognitive, behavioral, emotional and motivational skills of adolescents with Attention Deficit/Hyperactivity Disorder (ADHD). The present research was a semi-experimental study with pre-test, post-test design and a control group. Participants in this study were 30 girl adolescents with ADHD aged 13 to15 years old. Subjects were selected by convenient sampling method and divided into experiment and control groups randomly, each of which was consisted of 15 adolescents. Experiment group received emotional intelligence training in 12 sessions each lasting for 50 minutes, but control group did not. The tools used in present research were Felner, Lease and Philips Social Self-Competence Questionnaire (SCQ). Data were analyzed by MACNOVA using SPSS software. The results of MACNOVA on the difference mean of pre-test, post-test scores showed that experiment and control groups had significant differences at least in one of the sub-scales of the cognitive, behavioral, emotional or motivational skills. The final results showed that emotional intelligence training had significant and positive effect on all sub-scales (P<0/0001). Emotional intelligence training had significant effect on the cognitive, behavioral, emotional and motivational skills on the adolescents with ADHD. Since enhancement of these skills can lead to social self-competence of this adolescents, planning for emotional intelligence training is of particular importance for them.
<strong> </strong>هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر هوش هیجانی بر مهارتهای شناختی، رفتاری، هیجانی و انگیزشی نوجوانان با اختلال کمتوجهی/ بیشفعالی بود. این مطالعه، نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش، شامل 30 نوجوان دختر با اختلال کمتوجهی/ بیشفعالی 13 تا 15 ساله بود. آزمودنیها به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و بهصورت تصادفی به دو گروه 15 نفری تقسیم شدند و در یک گروه آزمایش و یک گروه کنترل قرار گرفتند. به گروه آزمایش، هوش هیجانی در 12 جلسه 50 دقیقهای آموزش داده شد؛ ولی به گروه کنترل این نوع آموزش ارائه نشد. ابزارهای مورداستفاده، مقیاس درجهبندی کانرز والدین- تجدیدنظر شده (CPRS-R) و پرسشنامه کفایت اجتماعی (SCQ) بود. دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری، در نرمافزار 24SPSS- تحلیل شد. نتایج کلی تحلیل کوواریانس چندمتغیری، روی میانگین تفاوت نمرههای پیشآزمون و پسآزمون نشان داد که گروه آزمایش و کنترل حداقل در یکی از چهار خردهمقیاس مهارت شناختی، رفتاری، هیجانی یا انگیزشی تفاوت معناداری دارند. نتایج نهایی نشان داد که آموزش هوش هیجانی بر همه خردهمقیاسها اثر مثبت و معناداری داشت (0001/0P<). آموزش هوش هیجانی بر مهارتهای شناختی، رفتاری، هیجانی و انگیزشی نوجوانان با اختلال کمتوجهی/ بیشفعالی اثر معناداری داشت، با توجه به اینکه تقویت این مهارتها منجر به خودتوانمندسازی اجتماعی این نوجوانان میشود؛ بنابراین برنامهریزی جهت آموزش هوش هیجانی به آنها اهمیت ویژهای دارد.
<strong> </strong>https://www.ceciranj.ir/article_120348_6870d34f7202149db659c332c79ffbe1.pdfانجمن علمی کودکان استثنایی ایرانتوانمندسازی کودکان استثنایی2588-348811420201221Relationship of reflective function, empathy & mindfulness among adolescent girls in Tehran Cityرابطه عملکرد انعکاسی، همدلی و ذهنآگاهی در نوجوانان دختر شهر تهران132411801810.22034/ceciranj.2020.237207.1409FAمریممصباحیکارشناسیارشد مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه الزهرا (س)، تهران، ایران0000-0002-5016-9838سیمینحسینیاناستاد گروه مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه الزهرا (س)، تهران، ایراناعظماکبری احمدآبادیکارشناسیارشد روانسنجی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران0000-0001-9798-4904سحرغفوریکارشناسیارشد مشاوره خانواده، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانمعصومهصیادیکارشناسیارشد مشاوره خانواده، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0002-1371-5473Journal Article20200629The purpose of this study was to investigate the correlation between reflective function, empathy and mindfulness of adolescent girls. The present study was descriptive of correlation analysis type. The statistical population included all high school girl students in Tehran City during the academic year 2019-2020 whose age was between 15 - 18 years old. A total of 167 students were selected by random sampling. They answered, Reflective Function Questionnaire for Youth (RFQ-Y), Mindful Attention Awareness Scale (MAAS) and Adolescent Measure of Empathy and Sympathy (AMES). Data were analyzed using Pearson correlation coefficient and multivariate regression. The result showed that mindfulness (r=434), empathy (r=439), and its components, including cognitive empathy (r=313), emotional empathy (r=244), and sympathy (r=197), had a positive and significant relationship with reflective function performance. Mindfulness also has a positive and significant relationship with empathy (r=245). The cognitive empathy and mindfulness could predict adolescent’s reflective function. Based on the results, efforts to improve empathy and mindfulness could lead to the improvement of reflective function capacity, so experts can design interventions to improve the reflective function capacity for adolescentsهدف از پژوهش حاضر، بررسی رابطه عملکرد انعکاسی با همدلی و ذهنآگاهی در دختران نوجوانان بود. پژوهش حاضر کاربردی، از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشآموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر تهران با دامنه سنی بین 15 تا 18 سال بود که در سال تحصیلی 99-1398 مشغولبهتحصیل بودند. از بین این افراد 167 دانشآموز از منطقه 12 شهر تهران از طریق نمونهگیری تصادفی خوشهای انتخاب شدند و به پرسشنامه عملکرد انعکاسی نوجوانان (RFQ-Y) و مقیاسهای ذهنآگاهی (MAAS) و همدلی و همدردی نوجوانان (AMES) پاسخ دادند. نتایج از طریق ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره بررسی شد. یافتهها نشان داد که ذهنآگاهی (434=r)، همدلی (439=r) و مؤلفههای آن شامل همدلی شناختی (313=r)، همدلی عاطفی (244=r) و همدردی (197=r) با عملکرد انعکاسی رابطه مثبت و معنادار دارند. همچنین مشخص شد، ذهنآگاهی با همدلی (245=r) نیز رابطه مثبت و معنادار دارد. از بررسی همبستگی بین همدلی و عملکرد انعکاسی، فقط مؤلفه همدلی شناختی میتواند عملکرد انعکاسی نوجوانان را بهصورت معناداری پیشبینی کند. همچنین ذهنآگاهی، میتواند بهصورت معناداری تغییرات عملکرد انعکاسی نوجوانان را پیشبینی کند. براساس نتایج پژوهش حاضر، تلاش جهت بهبود همدلی و ذهنآگاهی، میتواند منجر به رشد و افزایش ظرفیت انعکاسی نوجوانان شود. در نتیجه متخصصان و مشاوران علاقهمند به حوزه مداخله، میتوانند بر پایه نتایج بهدست آمده مداخلههایی را جهت بهبود ظرفیت انعکاسی نوجوانان تدارک و اجرا کنند.https://www.ceciranj.ir/article_118018_492dc21d92c48db0075ffeba5faba0f4.pdfانجمن علمی کودکان استثنایی ایرانتوانمندسازی کودکان استثنایی2588-348811420201221Effectiveness of positive parenting program on attention deficiency and hyperactivity-impulsivity of children with Attention Deficit and Hyperactivity Disorderاثربخشی برنامه فرزندپروری مثبت بر کمتوجهی و بیشفعالی- تکانشگری کودکان مبتلا به اختلال کمتوجهی و بیشفعالی253612035010.22034/ceciranj.2020.222232.1353FAزهراشیخی ولاشانیدانشجوی کارشناسی ارشد مشاوره توانبخشی، واحد خمینی شهر، دانشگاه آزاد اسلامی، خمینی شهر، ایرانفاطمهجوادزاده شهشهانیاستادیار گروه مشاوره، واحد خمینی شهر، دانشگاه آزاد اسلامی، خمینی شهر، ایرانJournal Article20200303The present study was conducted aiming to determine the effectiveness of positive parenting program on attention deficiency and hyperactivity-impulsivity of the children with Attention Deficit/Hyperactivity Disorder (ADHD). The statistical population of the present study included all the children with ADHD at the primary level in Khomeini Shahr Town and their parents in academic year 2018-19. The research method of the present study was quasi-experimental with pretest, posttest, and control group design. The sample size of the study included 30 children (13 girls & 17 boys) who were selected through non-random available sampling method and their parents were invited to take part in the study. The parents were replaced into experiment and control groups using random sampling method. The experiment group received eight ninety-minute sessions of therapeutic interventions based on positive parenting program once a week for two months. The tools included Attention Deficit Hyperactivity Disorder Questionnaire, Teachers’ Conner’s Form (Brook and Clinton, 2007) and Conners’ scale of grading behavioral problems for parents (Goyette, Conners, Ulrich, 1978). Data analysis was conducted via SPSS23 through descriptive statistics and ANCOVA method. The results showed that positive parenting program significantly influences attention deficit (p<0.001) and hyperactivity-impulsivity (p<0.001) of the children with ADHD. The findings of the present study indicate that positive parenting program using normal parenting methods and appropriate communication principles should be used as an effective method to reduce attention deficit and hyperactivity-impulsivity in children with ADHD.هدف از پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی برنامه فرزندپروری مثبتبر کمتوجهی و بیشفعالی- تکانشگری کودکان مبتلا به اختلال کمتوجهی و بیشفعالی بود. جامعه آماری شامل تمامی کودکان مبتلا به اختلال کمتوجهی و بیشفعالی دوره دبستان شهرستان خمینیشهر و والدین آنها در سال تحصیلی<br /> 1397-98 بود. روش از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه گواه بود. تعداد نمونه در این مطالعه 30 کودک (13 دختر و 17 پسر) بود که به شیوه نمونهگیری در دسترس انتخاب و از والدین آنها جهت شرکت در پژوهش دعوت شد. والدین بهصورت گمارش تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند. گروه آزمایش مداخلات درمانی هشت جلسهای مربوط به برنامه فرزندپروری مثبترا در طی دو ماه بهصورت هفتهای یک جلسه 90 دقیقهای دریافت نمودند. ابزارهای سنجش شامل پرسشنامه اختلال کمتوجهی و بیشفعالی کانرز فرم معلمان (CADHDQ) و مقیاس درجهبندی مشکلات رفتاری کودکان (ویژه والدین) (CBPRS) بود. تجزیهوتحلیل دادهها توسط نرمافزار 23-SPSS با استفاده از روشهای آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس صورت گرفت.نتایج نشان داد که برنامه فرزندپروری مثبتبر کمتوجهی (001/0>p) و بیشفعالی- تکانشگری (001/0>p) کودکان مبتلا به اختلال کمتوجهی و بیشفعالی تأثیر معنادار دارد. یافتههای پژوهش حاضر بیانگر آن بودند که برنامه فرزندپروری مثبتبا بهرهگیری از روشهای فرزندپروری بهنجار و اصول ارتباطی مناسب بهعنوان یک روش کارآمد جهت کاهش کمتوجهی و بیشفعالی- تکانشگری کودکان مبتلا به اختلال کمتوجهی و بیشفعالی مورد استفاده قرار گیرد.https://www.ceciranj.ir/article_120350_39a6be8a51be4096335fbc0360cd53cb.pdfانجمن علمی کودکان استثنایی ایرانتوانمندسازی کودکان استثنایی2588-348811420201221Effectiveness of Acceptance and Commitment Therapy on parent-child conflict in professional adolescent female athletes with athletic injuryتأثیر روش درمان مبتنی بر پذیرشوتعهد (ACT) بر تعارض والد- فرزندی در دختران نوجوان ورزشکار حرفهای دارای آسیب ورزشی374912034910.22034/ceciranj.2020.235409.1401FAمصطفیحمیدیدانشجوی کارشناسی ارشد مشاوره خانواده، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانسمیهشاهمرادیاستادیار گروه روانشناسی تربیتی و مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0002-8334-0849Journal Article20200615The purpose of the present study was to investigate the effectiveness of acceptance and commitment therapy (ACT) on reduction of parent-child conflict in professional adolescent female athletes with athletic injury. The method of the study was quasi-experimental with pretest-posttest and follow-up design and a control group. The statistical population included all adolescent female athletes with sports injuries in national teams, leagues and national competitions during 2019 in Tehran City, from among which 30 people were selected using available sampling and assigned to two groups of 15 people (experiment group and control group) randomly. Then, in pre-test all participants completed the Revised Conflict Tactics Scale (1996), which measures three subscales including reasoning and verbal and physical aggression. In the next phase, the experiment group, despite the control group), received a one-month ACT intervention (twice a week, 90 min each). Finally, both groups took part in post-test and follow-up test. The results of MANOVA showed main effects of test and group and test*group interaction were significant for conflict and two of subscales (reasoning & verbal aggression; Ps< 0/001), but not for physical aggression (Ps>0/05). For all three variables, more analysis indicated that experiment group performed better in post-test and follow-up as compared to pre-test, but the performance of control group did not differ significantly in three different tests. In addition, experiment group outperformed control group in post-test and follow-up. In conclusion, ACT can reduce parent-child conflict in professional adolescent female athletes with athletic injury.هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر درمان مبتنی بر پذیرشوتعهد (ACT) بر کاهش تعارض والد- فرزندیدر دختران نوجوان ورزشکار آسیبدیده بود. روش پژوهش از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری را کلیه دختران ورزشکار نوجوان دارای آسیبدیدگی ورزشی در تیمهای ملی، لیگ و باشگاهی و مسابقات کشوری در سال ۱۳۹۸ در سطح شهر تهران تشکیل دادند که از میان آنها،30 نفر بهصورت در دسترس انتخاب شدند و در دو گروه ۱۵ نفری (گروه آزمایش و گروه کنترل) با گمارش تصادفی جایگزین شدند. ابزار سنجش شامل پرسشنامه تجدیدنظر شده تاکتیکهای حلتعارض (CTS 2) بود. ابتدا از همه آزمودنیها پیشآزمون بهعمل آمد. در مرحله بعد، گروه آزمایش، به مدت هشت جلسه 90 دقیقهای مداخله به روش ACT دریافت کرد. در نهایت، از هر دو گروه پسآزمون و آزمون پیگیری بهعمل آمد. نتایج آزمون تحلیل واریانس چندمتغیره نشان داد، اثرات اصلی آزمون و گروه، همچنین اثر تعاملی آزمون*گروه برای متغیر تعارض و دو خردهمقیاس استدلال و پرخاشگری کلامی معنادار بود (۰۰۱/۰Ps<)؛ اما برای خردهمقیاس پرخاشگری جسمانی هیچیک از این اثرات معنادار نبود (۰۵/۰Ps>). نتایج آزمونهای تعقیبی برای هر سه متغیر حاکی از آن بود که گروه آزمایش در پسآزمون و آزمون پیگیری نسبت به پیشآزمون پیشرفت معناداری داشتند؛ اما گروه کنترل در مراحل مختلف آزمون یکسان عمل کرد. همچنین، در پسآزمون و آزمون پیگیری گروه آزمایش بهتر از گروه کنترل عمل کرد. در نتیجه مداخلات روانشناختی درمان مبتنی بر پذیرشوتعهد (ACT)، میتواند بر کاهش تعارض والد- فرزندی در دختران نوجوان ورزشکار حرفهای دارای آسیب ورزشی تأثیرگذار باشدhttps://www.ceciranj.ir/article_120349_d781965c40220cb54f12e39a66ecdb65.pdfانجمن علمی کودکان استثنایی ایرانتوانمندسازی کودکان استثنایی2588-348811420201221Designing and effectiveness of the long-distance support program on externalizing problems and attention in children with Attention Deficit /Hyperactivity Disorderطراحی و اثربخشی برنامه پشتیبانی از راه دور بر مشکلات برونیسازی شده و توجه کودکان مبتلا به بیشفعالی و نقصتوجه516212034710.22034/ceciranj.2020.245096.1435FAمحمدرضاامین داورکارشناسی ارشد روانشناسی شناختی، گروه روانشناسی شناختی، پژوهشکده علومشناختی، تهران، ایران0000-0003-2553-7114محمداسماعیلیکارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی، گروه روانشناسی تربیتی و تحولی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانمحبوبهحاجی رحیمیکارشناسی ارشد مشاوره خانواده، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی، دانشگاه غیرانتفاعی لامعی، گرگان، ایرانJournal Article20200823The aim of this study was designing and investigating the effectiveness of long-distance support program on externalizing problems and attention in children with Attention Deficit/Hyperactivity Disorder (ADHD) during COVID-19 pandemic. The research method used was a mixed method. The first stage of the research was conducted using grounded theory. 13 experts who were selected by purposive sampling method, were interviewed. Interview data were analyzed using theoretical coding. The second stage of the research was done using quasi-experimental method of heterogeneous groups with pre-test and post-test. The statistical population of this stage of the research included elementary school's boy students in District 1 of Tehran City. Two schools were selected by the available sampling method and 18 students were divided into experiment group and control groups. The long-distance support program was conducted in 12 weeks. The CSI-4 (1994) Pediatric Symptoms Questionnaire and the Achenbach and Rescular Child Behavior Inventory (2001) were used to collect data. The collected data were analyzed using ANCOVA and MANCOVA. Findings indicate that the implementation of long-distance support program on improving the focus and attention of children with ADHD is not effective, but this program has had a positive effect on reducing the externalized problems of children with ADHD. Implementing remote support programs and maintaining communication with children with ADHD and their parents can be a good alternative to treatment programs and preventing externalizing problems in these children.هدف از پژوهش حاضر، طراحی برنامه پشتیبانی از راه از طریق والدین ویژه کودکان مبتلا به بیش فعالی/نقصتوجه دور در دوره شیوع کووید-19 و اثربخشی آن بر مشکلات برونیسازی شده و توجه و تمرکز این کودکان بود. روش تحقیق، آمیخته بود. مرحله اول پژوهش، به روش نظریه دادهبنیادصورت گرفت. با 13 متخصص که به روش هدفمند انتخاب شدند، مصاحبه انجام شد. طبق کدگذاری نظری، برنامه پشتیبانی از راه دور شامل هشت محور بود. مرحله دوم پژوهش، با روش شبهآزمایشی گروههای ناهمسان با پیشآزمون و پسآزمون انجام شد. جامعه آماری این مرحله از پژوهش، مدارس دوره ابتدایی پسرانه منطقه 1 تهران بود. دو مدرسه با روش در دسترس انتخاب شدند و 18 دانشآموز پسر در گروههای آزمایش و کنترل جای گرفتند. برنامه مداخلهای در طی 12 هفته ارائه شد. ابزار سنجش شامل پرسشنامه نشانههای مرضی کودکان (CSI-4) و سیاهه رفتاری کودک آخنباخ و رسکولار (CBCL) بود. دادههای با استفاده از تحلیل کوواریانس تکمتغیره و چندمتغیره بررسی شد. یافتههای نشان داد که اجرای برنامه پشتیبانی از راه دور، بر بهبود تمرکز و توجه کودکان مبتلا به اختلال بیشفعالی/ نقصتوجه اثر معنادار نداشته؛ اما این برنامه بر کاهش مشکلات برونیسازی شده کودکان مبتلا به اختلال بیشفعالی/نقصتوجه اثر مثبت داشته است (01/0P≤). اجرای برنامههای پشتیبانی از راه دور و تداوم ارتباط با کودکان مبتلا به اختلال بیشفعالی/ نقصتوجه و والدین آنها، میتواند جایگزین مناسبی برای برنامههای درمانی باشد و از بروز مشکلات برونیسازی شده در این کودکان جلوگیری نماید.https://www.ceciranj.ir/article_120347_73c4c72ff493676848b5488d1cbe234b.pdfانجمن علمی کودکان استثنایی ایرانتوانمندسازی کودکان استثنایی2588-348811420201221Effectiveness of child-oriented mindfulness training on alexithymia and emotion regulation of children with Specific Learning Disorderاثربخشی آموزش ذهنآگاهی کودکمحور بر نارسایی هیجانی و خودتنظیمی هیجانی کودکان مبتلا به ناتوانی یادگیری637712035110.22034/ceciranj.2020.222589.1355FAنرگسکشاورز ولیاندانشجوی دکتری روانشناسی و آموزش کودکان استثنائی، واحد علوم و تحقیقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایراناکرمزارعی گونیانیکارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانJournal Article20200306The purpose of the present study was to investigate the effectiveness of child-oriented mindfulness trainingon alexithymia and emotional regulation of the children with Specific Learning Disorder (SLD). The research design was experimental of pretest, posttest type with control group. The statistical population of the present study included children with SLD in the elementary school of Tehran in the academic year 2018-19. 30 individuals (17 boys and 13 girls) were selected through multi-stage clustered sampling and they were randomly accommodated into experimental and control groups. The instruments applied included fourth edition of Wechsler Intelligence Test (Wechsler, 2003), Questionnaire of Alexithymia (Ryff et.al, 2006), Questionnaire of Learning Problems (Wilcot et.al, 2011) and the Questionnaire of Emotional Regulation (Gross and John, 2003). The experiment group received 10 sessions of child-oriented mindfulness trainingintervention during two-and-a-half months. The data taken from the study were analyzed through MANCOVA method via SPSS23 statistical software. The results showed child-oriented mindfulness traininghas had significant effect on alexithymia and emotional regulations of the children with learning disability (p<0.001). The degrees of the effect of child-oriented mindfulness trainingon alexithymia and emotional regulation of the children with SLD were 50% and 67% respectively. According to the findings of the present study, it can be concluded that mindfulness trainingcan be used as an efficient therapy to decrease alexithymia and improve emotional regulation of the children with learning disability through employing techniques such as thoughts, emotions and mindful behavior.هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی آموزش ذهنآگاهی کودکمحور بر نارسایی هیجانی و خودتنظیمی هیجانی کودکان با اختلال یادگیری خاص بود. طرح پژوهش، آزمایشی از نوع پیشآزمون- پسآزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر، شامل کودکان با اختلال یادگیری خاص دوره ابتدایی شهر تهران در سال تحصیلی 98-1397 بود. بهمنظور انجام این پژوهش، نمونهای 30 نفر (17 پسر و 13 دختر) به روش نمونهگیری خوشهای چندمرحلهای انتخاب و در گروههای آزمایش و گواه بهصورت تصادفی گمارش شدند. ابزارهای سنجش شامل آزمون هوشی وکسلر برای کودکان ویرایش چهارم (WISCRFE)، پرسشنامههای مشکلات یادگیری (LDQ)، نارسایی هیجانی کودکان (AQC) و خودتنظیمی هیجانی (ERQ) بود. گروه آزمایش مداخله آموزش ذهنآگاهی کودکمحور را در طی 10 جلسه آموزشی در طول دو و نیم ماه دریافت نمود. دادههای بهدست آمده توسط تحلیل کوواریانس با استفاده از نرمافزار آماری 23-SPSS مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که آموزش ذهنآگاهی کودکمحور بر نارسایی هیجانی و خودتنظیمی هیجانی کودکان با اختلال یادگیری خاص تأثیر معناداری داشته است (001/0>p). بدینصورت که این آموزش توانسته منجر به کاهش نارسایی هیجانی و بهبود خودتنظیمی هیجانی در این کودکان شود. براساس یافتههای پژوهش حاضر، میتوان چنین نتیجه گرفت که آموزش ذهنآگاهی با بهرهگیری از فنونی همانند افکار، هیجانات و رفتار آگاهانه، میتواند بهعنوان یک آموزش کارآمد جهت کاهش نارسایی هیجانی و بهبود خودتنظیمی هیجانی کودکان با اختلال یادگیری خاص مورداستفاده گیرد.https://www.ceciranj.ir/article_120351_5a0d8cace0ff424f330cd6f228257fb9.pdf