انجمن علمی کودکان استثنایی ایران توانمندسازی کودکان استثنایی 2588-3488 6 3 2015 09 23 مقایسه کیفیت زندگی، رضایت از زندگی، و بهزیستی روانی مادران کودکان آهسته‌گام، درخودمانده و عادی مقایسه کیفیت زندگی، رضایت از زندگی، و بهزیستی روانی مادران کودکان آهسته‌گام، درخودمانده و عادی 37 51 66321 FA امیر هاشم زاده گروه روان‌شناسی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد قزوین، ایران مجتبی امیری مجد استادیار گروه روان‌شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ابهر، ایران 0000-0001-6181-6888 Journal Article 2018 07 22 هدف اصلی این پژوهش مقایسه رضایت از زندگی، کیفیت زندگی و بهزیستی روانی مادران کودکان آهسته‌گام و مادران کودکان در خود مانده و مادران کودکان عادی در شهر تهران بود. روش پژوهش حاضر علّی-مقایسه ای بود که به مقایسه سه گروه از مادران کودکان آهسته‌گام، درخود مانده و عادی پرداخت. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه مادران دارای حداقل یک کودک ساکن در شهر تهران در سال 92 بود. روش نمونه گیری این پژوهش، خوشه ای چند مرحله ای بود. حجم نمونه 150 نفر تعیین شد که این تعداد شامل 50 مادر دارای کودک در خودمانده، 50 مادر دارای کودک آهسته‌گام و 50 مادر دارای کودک عادی بود. ابزار مورد استفاده در این پژوهش ﻣﻘﻴﺎس رﺿﺎﻳﺖ از زﻧﺪﮔﻲ (SWLS)، پرسشنامه‌ بهزیستی ‌روانشناختی ‌ریف (RSPWB) و پرسشنامه مقیاس کوتاه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی بود. برای آزمون فرضیه های پژوهش، اطلاعات جمع آوری شده به وسیله پرسشنامه ها توسط روش های استنباطی با استفاده از آزمون لوین، آزمون تحلیل واریانس و آزمون توکی تجزیه و تحلیل شد. مقایسه اطلاعات بدست آمده در هر سه گروه مورد مطالعه، نشان داد که رضایت از زندگی، کیفیت زندگی و بهزیستی روانی مادران کودکان آهسته‌گام و مادران کودکان در خود مانده و مادران کودکان عادی در شهر تهران با هم متفاوت بود. به طور کلی نتایج تحلیل داده ها نشان داد که رضایت از زندگی و کیفیت زندگی و بهزیستی روانی مادران کودکان آهسته‌گام و مادران کودکان در خود مانده بسیار پایین تر از مادران کودکان عادی است (سطح معنی داری 0001/0). اما میزان رضایت از زندگی، کیفیت زندگی و بهزیستی روانی در مادران کودکان آهسته‌گام با مادران کودکان در خود مانده تفاوت معناداری نداشت. هدف اصلی این پژوهش مقایسه رضایت از زندگی، کیفیت زندگی و بهزیستی روانی مادران کودکان آهسته‌گام و مادران کودکان در خود مانده و مادران کودکان عادی در شهر تهران بود. روش پژوهش حاضر علّی-مقایسه ای بود که به مقایسه سه گروه از مادران کودکان آهسته‌گام، درخود مانده و عادی پرداخت. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه مادران دارای حداقل یک کودک ساکن در شهر تهران در سال 92 بود. روش نمونه گیری این پژوهش، خوشه ای چند مرحله ای بود. حجم نمونه 150 نفر تعیین شد که این تعداد شامل 50 مادر دارای کودک در خودمانده، 50 مادر دارای کودک آهسته‌گام و 50 مادر دارای کودک عادی بود. ابزار مورد استفاده در این پژوهش ﻣﻘﻴﺎس رﺿﺎﻳﺖ از زﻧﺪﮔﻲ (SWLS)، پرسشنامه‌ بهزیستی ‌روانشناختی ‌ریف (RSPWB) و پرسشنامه مقیاس کوتاه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی بود. برای آزمون فرضیه های پژوهش، اطلاعات جمع آوری شده به وسیله پرسشنامه ها توسط روش های استنباطی با استفاده از آزمون لوین، آزمون تحلیل واریانس و آزمون توکی تجزیه و تحلیل شد. مقایسه اطلاعات بدست آمده در هر سه گروه مورد مطالعه، نشان داد که رضایت از زندگی، کیفیت زندگی و بهزیستی روانی مادران کودکان آهسته‌گام و مادران کودکان در خود مانده و مادران کودکان عادی در شهر تهران با هم متفاوت بود. به طور کلی نتایج تحلیل داده ها نشان داد که رضایت از زندگی و کیفیت زندگی و بهزیستی روانی مادران کودکان آهسته‌گام و مادران کودکان در خود مانده بسیار پایین تر از مادران کودکان عادی است (سطح معنی داری 0001/0). اما میزان رضایت از زندگی، کیفیت زندگی و بهزیستی روانی در مادران کودکان آهسته‌گام با مادران کودکان در خود مانده تفاوت معناداری نداشت. https://www.ceciranj.ir/article_66321_3429c3509d8116a2b67f2b18654a6206.pdf