انجمن علمی کودکان استثنایی ایران توانمندسازی کودکان استثنایی 2588-3488 17 1 2026 04 09 Attitudes of Parents Autism Spectrum Disorder Children Towards Social Interactions of Others with Their Child نگرش والدین کودکان دارای اختلال طیف خودمانده به تعامل اجتماعی دیگران با فرزندشان 96 85 242992 10.22034/ceciranj.2026.564254.2010 FA مظهر بابائی گروه آموزش علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران. 0000-0003-1383-0532 جبار صالح گروه آموزشی روان‌شناسی و مشاوره، دانشگاه فرهنگیان ، تهران، ایران. 0009-0007-5699-9035 Journal Article 2025 08 01 The aim of the present study was to identify the attitudes of parents of children with autism spectrum disorder regarding the interaction of others with their child in society. To achieve this goal, an interpretive paradigm, a qualitative approach, and an ethnographic strategy: understanding culture and experience were used. The research field included parents of children with autism in Sanandaj in the academic year 2024-2025. The research tool was a semi-structured interview that was conducted with nine parents with a saturation criterion. The selection of parents was criterion-based and purposeful. The deductive-inductive technique was used to analyze the information. The findings showed that parents' perception of others' reactions when facing an autism spectrum disorder child plays a significant role in the quality of their interaction with the child; in such a way that the experience of support and acceptance from others strengthens emotional interaction and the experience of social rejection weakens it. Also, parents' strategies for strengthening the interaction of society with autism spectrum disorder children include: acceptance of differences, public education, culture building, and institutional support. Accordingly, the results of the present study emphasize the need to promote social awareness and provide structural support to families with autism spectrum disorder children. هدف پژوهش حاضر، شناسایی نگرش والدین دارای فرزندان مبتلا به اختلال طیف خودمانده در باب تعامل دیگران با فرزندشان در اجتماع بود. برای دستیابی به این هدف، از پارادایم تفسیری، رویکرد کیفی و استراتژی قوم‌نگارانه: درک فرهنگ و تجربه، بهره برده شد. میدان پژوهش شامل والدین کودکان دارای اختلال طیف خودمانده در شهر سنندج در سال تحصیلی 1404-1403 بود. ابزار پژوهش، مصاحبه نیمه‌ساختار‌یافته بود که با نه نفر از والدین با معیار اشباع یافتگی، مصاحبه صورت گرفت. انتخاب والدین به‌صورت معیار محور و هدفمند بود. برای تحلیل اطلاعات از تکنیک قیاسی - استقرائی بهره برده شد. یافته‌ها نشان داد که برداشت والدین از واکنش‌‌های دیگران در مواجهه با کودک اختلال طیف خودمانده،  نقش بسزایی در کیفیت تعامل آنان با کودک دارد؛ بدین صورت که تجربه حمایت و پذیرش از سوی دیگران، موجب تقویت تعامل عاطفی و تجربة طرد اجتماعی منجر به تضعیف آن می‌شود. همچنین راهکار‌های والدین برای تقویت تعامل جامعه با کودکان دارای اختلال طیف خودمانده شامل مواردی از قبیل: پذیرش تفاوت‌ها، آموزش عمومی، فرهنگ‌سازی و حمایت نهادی است. براین‌اساس، نتایج پژوهش حاضر بر ضرورت ارتقای آگاهی اجتماعی و حمایت ساختاری از خانواده‌های دارای کودک اختلال طیف خودمانده تأکید دارد.  https://www.ceciranj.ir/article_242992_90ae29d0d6c0f4d153e315c4cda5e4db.pdf