اعتمادی، ا.، گیتی پسند، ز.، و مرادی، م. (1392). اثربخشی درمان گروهی راهحلمدار بر کاهش تعارضات مادر- دختر در مادران. فصلنامه مشاوره و روان درمانی خانواد. 3(4)، 588-565.
بخشایش، ع. ر.، و میرحسینی، ر. ا. (1393). اثربخشی بازیدرمانی بر کاهش علائم اختلال بیشفعالی/ کمبودتوجه (ADHD) و بهبود عملکرد تحصیلی کودکان. مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی ایلام. 22 (6)، 13-1.
براتون، س.، لندرث، گ. ل.، کلام، ت.، و بلاکارد، س. ر. (2006). بهبود رابطة والد و کودک از طریق بازی: کتابچة راهنمای درمانگران، (جلد دوم). ترجمه جواد محمودی قرانی، سعیده سادات مصطفوی، نرگس علیرضایی (1391). تهران: نشر قطره.
حسنپور، ف.، جلالی، م. ر.، شعیری، م. ر.، و خزایی، م. (1392). تأثیر کار با گل بر پرخاشگری کودکان دبستانی. فصلنامه روان شناسی بالینی. 3(10)، 153-140.
دلاور، ع. (1396). مبانی نظری و عملی پژوهش در علوم انسانی و اجتماعی. تهران: انتشارات رشد.
دبیر، م.، اسدزاده، ح.، و حاتمی، ح. ر. (1399). آموزش بازیدرمانی مبتنی بر رابطۀ والد-کودک (مطابق الگوی لندرث) به مادران و اثربخشی آن در حل مشکلات رفتاری فرزندان دانشآموز آنان. فصلنامه خانواده و پژوهش. 17(1)، 102-83.
دمهری، ف.، سعیدمنش، م.، و رزبان، ش. (1398). بررسی اثربخشی هنردرمانی مبتنی بر رویکرد نقاشی بر مشکلات رفتار خوردن و ناسازگاری کودکان شهر ملایر. مجله مطالعات ناتوانی. 16(9)، 6-1.
سخا، س. (1399). مقایسه اثربخشی نقاشیدرمانی، گلدرمانی و روش تلفیقی بر تکانشگری، تنظیمهیجان و تابآوری کودکان بیشفعال_ نقصتوجه. پایاننامه دکتری تخصصی. دانشگاه آزاد اسلامی واحد شیراز.
شوشتری، م.، عابدی، ا.، گلشنی منزه، ف.، و اهرمی، ر. (1390). اثربخشی مداخلات زودهنگام مبتنی بر بازیهای کودکمحور بر میزان بیشفعالی – تکانشگری کودکان پیشدبستانی. فصلنامه روانشناسی افراد استثنایی. 1(2)، 118-103.
شیفر، چ. ا.، و کداسن، ه. ج. (2003). 101 تکنیک بازی درمانی (جلد اول). چاپ چهارم. ترجمه الهه محمد اسماعیل (1398). تهران: نشر دانژه.
عباسلو، ف. (1399). تأثیر آموزش بازیدرمانی مبتنی بر رابطه والد- کودک (CPRT) به مادران بر کاهش مشکلات رفتاری کودکان مبتلا به ADHD. مجله علمی پژوهان. 18(4)، 38-31.
فراری، آ. ا. (1997). نقاشی کودکان و مفاهیم آن (چاپ چهاردهم). ترجمه عبدالرضا صرافان (1398). تهران: دستان.
فرخزادی، ف.، خواجوند خوشلی، ا.، محمدی، م. ر.، اکبرفهیمی، م.، و علی بیگی، ن. (1397). بررسی اثربخشی تنظیم هیجان بر علائم کمتوجهی- بیشفعالی در کودکان 7-14 ساله. فصلنامه کودکان استثنایی. 18(4)، 116-101.
فرید، ا.، و نجفزاده، ع. (1396). اثربخشی نقاشیدرمانی بر اختلال نقص توجه– بیشفعالی (ADHD) دانشآموزان مقطع ابتدایی مدارس عادی (ارزیابی معلمان). فصلنامه علمی- پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی سبزوار. 24(5)، 358-353.
کاظمی، م. ر.، محمدی، م. ر.، و آخوندزاده، ش. (1390). مقایسه اثر دارویی آمانتادین و متیل فنیدیت در کودکان و نوجوانان با اختلال نقصتوجه/بیشفعالی: یک مطالعه کارآزمایی بالینی دوسوکور. فصلنامه علمی پژوهشی ابن سینا. 14(3)، 16-10.
گنجی، م.، و گنجی، ح. (1395). آسیب شناسی روانی بر اساس DSM-5. تهران: نشر ساوالان.
محمد اسماعیل، ا. (1396). بازیدرمانی: نظریهها، روشها و کاربردهای بالینی (چاپ چهارم). تهران: انتشارات دانژه.
مومنی، خ.، و شلانی، ب. (1395). اثربخشی ترسیمگری گروهی بر کاهش پرخاشگری دانشآموزان فزونکنش- پرخاشگر. روانشناسی تحولی: روان شناسان ایرانی. 13(49)، 77-71.
معرف، س.، و سهرابی شگفتی، ن. (1396). مقایسه اثربخشی روش بازیدرمانی با گلدرمانی در درمان نقصتوجه کودکان دبستانی. مجله دست آوردهای روان شناختی. 4، 24(2)، 80-65.
محمودی، م.، برجعلی، ا.، علیزاده، ح.، غباری بناب، ب.، اختیاری، ح.، و اکبری زردخانه، س. (1395). تنظیم هیجان در کودکان با اختلال یادگیری و کودکان عادی. پژوهش در یادگیری آموزشگاهی و مجازی. 4(13)، 84-69.
نعمتخواه، م.، حسین خانزاده، ع.؛ و کافی ماسوله، م. (1395). اثربخشی گِلبازی بر کاهش پرخاشگری پسران مبتلا به اختلال نارسایی توجه/فزونکنشی. مجله مطالعات ناتوانی. 6، 158-163.
ونفلیت، ر.، سیوولک، آ.، و اسنیسسک، س. (2010). بازیدرمانی کودکمحور. مترجم مریم قریشی (1395). تهران: نشر فارابی.
